Thursday, October 29, 2020
Home Poetry Ang bigat

Ang bigat

Nasalo ko sa tingin mong pabaya ako sa sarili.

 

Nakuha ko ang iniisip mong wala akong pinipiling pagkain.

Bitbit ko ang inaasahan mong palatawa ako’t masayahin.

 

Kipkip ko ang biro mong malamang na ako’y biritera

At sa mga videoke session ay siguradong bibida.

Kalong ko ang papuring lahat ay puwede kong kasama.

 

Karga ko ang di mo masabing desperada ako sa date

At sa kahit na sino pang lalaki ay magiging easy to get.

Atang ko ang papuri mong hitsura ko ay bet na bet

Para sa tulad kong babaeng well, overweight.

 

Kung sana’y hindi lang isang aspekto ng bigat ang pansin mo.

Dahil hindi palaging sasakto sa timbangang ibinato.

Hindi abot lahat ng nota kapag inabutan ng mikropono

At namimili ako ng pagkaing isusubo’t lulunukin ko.

Pihikan din ang puso’t hindi kung sino lang ang may gusto.

 

Tangan ko ang lahat ng ito at ngiti ang inihaharap

Pinipilit na bumalanse sa iba’t ibang pabigat.

Dala ang sariling dignidad, dama ang sariling grabedad.

Sa timbangan ng marami’y hindi maaaring lumipad.

Kaya’t tatayo ngayon at bibigkasin ang pagtanggap:

Ako ang timbangan ng sarili. Ako ay sasapat.

 

 

 

Nova Villanelle 

Pagkatapos mapanood ang Miss Granny

 

Ang bituin sa bingit ang pinakamaningning.

Natatanging kariktan, oras ang dumalisay.

Ang sentro ng liwanag ay pusong nagpaigting.

 

Walang nakapapansin sa nagbabadyang galing.

Ang mga tumitingin sa sinag ay nasanay.

Hanggang itong bituin sa bingit ay nagningning.

 

Inakalang nahungkag ang tahimik na bagting,

Ngayon ay umaawit, nagsasabog ng kulay.

Sa sentro ng liwanag ay pusong umiigting.

 

Ilaw na dumadaing, naging bagong taginting.

Ang ningas ng pag-iral ngayon ay nasisilay.

Ang bituin sa bingit ay pinakamaningning.

 

Sa sandaling sukdulang panahon ng luningning,

Mayroong maiiwan at hindi mawawalay:

Ang sentro ng liwanag na pusong nagpaigting.

 

Sa usok at alabok, itatanim ang hiling.

Panibagong pagsilang ang inakalang hukay.

Ang bituin sa bingit ay pinakamaningning

Pagkat sentro’y liwanag ng pusong sakdal igting.

 

 

Si Krissy sa impiyerno

Pasintabi kay Allan Popa

 

Buong ingat ang pababang paglapit

Ng presidential chopper, sakay siya.

Nalampasan niya ang di mabilang na massacre

At horror films. Hindi siya matatakot sa apoy.

 

Sa ibaba, nagsisiksikan sa kumunoy ang mga hater

At supporter na kaluluwang nagpupumiglas

Upang mapanatili sa ibabaw ang kanilang mga mukha

Makita lamang siya.

 

Kinakapitan nila ang isa’t isa upang lumutang.

Nais nila siyang mahaplos. Nais nila siyang mahablot.

Ngunit hindi nila maabot kahit ang laylayan

Ng kaniyang soot na dilaw na Michael Cinco gown.

 

Waring nakadama si Krissy ng pagkahilo

At habag sa alaala ng kasikatan.

 

Naghulog siya ng haluhalo.

Nagpaagaw siya ng lipstick.

Naghagis siya ng tsokolate

Na may special packaging

Na siya mismo ang nagdesign.

 

Ngunit wala silang masalo

Kundi salita: Love, love, love.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here